Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

Chrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał! Alleluja!

W Świętą Noc Paschalną, Pan kontynuuje Swoje dzieło stworzenia, stwarzając nas na nowo, stwarzając w nas rzeczy nowe, stwarzając w nas to czego nam brakuje: pokorę, radość, pokój. Na nowo podarowuje nam Pan wiarę, budzi ją w nas na nowo: wiarę Abrahama, wiarę Maryji. Na nowo wyprowadza nas z naszego Egiptu, z naszego „ucisku”. Uwalnia nas od grzechu i otwiera nasze groby. Chrystus Zmartwychwstał! To co wydawało się nieodwołalne i wieczne, okazało się jedynie przejściowym tzn. śmierć, która wydawała się (i dzisiaj być może jeszcze wielu wydaje się) czymś ostatecznym i bezsensownym, jest pokonana! Już „nic nie może nas odłączyć od miłości Boga, objawionej w Chrystusie Jezusie”! (Rzm 8,39).

Zmartwychwstanie jest odpowiedzią Boga na pragnienie, które jest w sercu każdego człowieka: pragnienie wieczności i sprawiedliwości dla każdego (a więc także dla zmarłych!). Oto jest ono wysłuchane! Zmartwychwstanie Chrystusa ogłasza nam: przebaczenie Boga i Jego nieskończone miłosierdzie, większe od jakiegokolwiek grzechu i Jego miłość, silniejszą niż śmierć. Dlatego grób jest pusty. „Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu”. Ten kamień nie był odsunięty po to aby Chrystus wyszedł z grobu ale po to abyś ty zobaczył że grób jest pusty. Zobaczył i uwierzył. „Piotr wszedł do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą w jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył”. 

Uwierzmy i my! Świadomi także naszych wewnętrznych grobów, naszego doświadczania śmierci i lęku. Odwagi! „Oto dzień, który Pan uczynił!”. Nie jest to dzieło naszych rąk i naszego wysiłku, naszej porządności i dobrego wychowania, naszego auto przeświadczenia. To Pascha Pana! Radujmy się nią i weselmy!